اضافه شد:

حرف های ما هنوز ناتمام

تا نگاه می کنی وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی

پیش از انکه باخبر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود

اه

ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان چقد زود دیر می شم

(اینو واسه این نوشتم که یاد همه و خودم بندازم که چرا تا وقتی قیصر امین پور زنده بود تو وبلاگامون راجع بش نمی نوشتیم    حتی خودم

بازم برگشتیم به اصل    زنده کش و مرده پرستیم    عاقبت خاک گل کوزه گران خواهیم شد

پرواز کرد به همین سادگیراخت می گیم پرواز کرد    مرد    رفت

ولی هیچ کی صدای لرزیدن ستون های شعر پارسی رو که نمی شنوده

یا نمی گه    این غریبه کی بود ؟           از کجا اومد؟

همین دیگه             حالا که رفت باید تو وبلاگها ازش یادی بشه)

بالا نوشت:

ای فرودگاه که عجب جایی تو         سرور همه غم هایی تو

خودش نوشت:

نمی خواستم راجع بش بنویسم اخه تا بهش فکر می کردم غمگین می شدم

ولی خوب گذاشتم یکمی بگذره حالا که برام قابل تحمل تر و عادی تر شده می نویسم

به این اعتقاد داری؟ (ای فرودگاه که عجب جایی تو سرور همه غم هایی تو) من که خیلی اعتقاد دارم هر موقع وارد فرودگاه می شم اضطراب عجیبی و شدیدی تمام تنم رو می گیره

زیاد ادمی نیستم که اضطراب بگیرتم ولی به فرودگاه حساسیت عجیب و غریبی دارم مثه یه غول برام می مونه ولی دوسشم دارم(می گم از چه نظر)

چون تنها جایی هستش که گریه کردن توش به این راحتیه می تونی جلو هزار تا ادم بدون رودروایسی و خجالت های های گریه کنه حتی از بهشت زهرا و قبرستون هم بهتره

اون جا تا میای یه کمی گریه کنی می گن (وا......دیدی فلانی رو چه جوری گریه می کرد.......اخه خجالت نمی کشه........یه ذره خوددار نیست و.........)هزار تا از این جور چیزا

اخ خدا هی حرف پشت حرف چی می شد این زبون رو به ادما نمی دادی؟

بعضی وقتا به کرولال ها حسودیم می شه(ولی عمرا اگه بخوام یه روزی لال بشم اخه من اگه جواب ندم میمیرم)

یه باز تو پارک ملت 5-6 تا پسر دیدم که همشون لال بودن و با زبون اشاره حرف می زدن دلم سوخت ولی گفتم از خیلی لحاظ ها از ما راحت ترن(گناه زبونشونم کمتره)

خوب از موضوع زیاد پرت نشیم

توی فرودگاه چون همه تقریبا حال و احوالشون شبیه به همه می تونی جلوشون گریه کنی هر جور دلت می خواد

حتی جلوی اونی که مسافرش داره برمیگرده و میاد پیشش(چون یه درد تو رو کشیده)

نتیجه اخلاقی=>پس هر وقت دلت خیلی گرفت و یه کمی هم مغرور و خجالتی بودی یا یه جوری تربیت شدی که گریه کردن رو عیب می دونی(به خصوص اقایون)بپر برو فرودگاه/نگو مسخره است برو دنبال مسافرت که تو اعماق وجودت خوابیده و به خاطر دیر کردنش های های و راحت گریه کن اخه بهترین جا واسه گریه کردنه.

پایین نوشت:

1-نگین گریه تو تنهایی بهترین چیزه چون تنها که گریه می کنی نمی فهمی اشکات واسه کی عزیزه (ولی تنها خلوت کردن بعضی وقتا بهترین راه حله و دوست داشتنی ترینه).

2-یادمون باشه اشکمون دره مشکمون نباشه و جلوی هر نامحرمی گریه نکنیم چون حرمتش رو درک نمی کنه.

3-یه سوالی که فقط برام مونده اینه که چرا سالن فرودگاه مهراباد هنوز که هنوزه یه ذره........(بی منظور سیاسی)

اخه یه تیکه از یه جاش که خراب بشه معلوم نیست کی می خواد درست بشه(جلو همه دنیا ابرومون رفت البته تا وقتی که پروازای خارجی هنوز از اونجا بود یعنی یه ماه پیش)

حرف اخر:

در باب هر نامحرمی

اشکان الماست مریز

بگذار محرم که شد

در چشم او اشکت بریز

-خودم-(سارا)-

(راجع به گریه بود خودتون یه جوری به فرودگاه ربطش بدین)

قربون همگی